قبول دارید حسی که دیدن عکسهای چسبانده شده به صفحات آلبوم دارد توی هیچ گوشی پیدا نمیشود ؟!
چیزی که کمکم دارد به خاطرهها میپیوندد.
درست است که همهچیز امروزی شده و پیشرفت کرده، اما نوستالژیها تا ابد دوستداشتنی میمانند، شاید چند سال دیگر یا نه !
همین امروز، آلبوم داشتن شده جزء نوستالژیها !
عکسهای دم به دقیقه و جورواجوری که با گوشی میگیریم و در حافظه ذخیره میکنیم و بعد با کلی وسواس میریزیمشان توی هارد به امید روزی که بنشینیم و نگاهشان کنیم
من که اصلاً یادم نیست آخرین بار که عکسهای چند سال پیش توی هاردمان را دیدم کی بود ! شاید دو سال یا نه چهار سال یا پنج سال پیش… بگذریم…
اصلاً وقتی آن روز موقع ظرف شستن پسر کوچکم، هی پایین لباسم را کشید و بلند گفت مامان چرا منم مثل تو و بابا و داداش آلبوم ندارم…
نمیدانستم چه بگویم که قانعش کنم !
بچه است دیگر درک این مدرن شدن را که ندارد…
شاید او هم فهمیده که چقدر هرچند وقت یکبار با ورق زدن آلبومهایمان حس خوبی میگیریم.
